Wel eens in het bouwwerk geweest? Nouja, je kan er niet echt in aangezien het nog geen dak heeft maar ook zonder dak is het de moeite waard. Het is de Sagrada familia, de heilige familie, zoals ik toen destijds geleerd heb. Ik was 10 dagen in Barcelona en we wilden uiteraard alle hotspots van Barcelona bezoeken, en de Sagrada Familia is daar 1 van. Het was een van de eerste bezienswaardigheden die we gingen zien dus we waren nog een beetje afstandelijk tegenover de straten van Barcelona. We hadden uitgevonden dat we de metro moesten nemen, dat kwam goed uit want metro is hier in Amsterdam bijna mijn 2e thuis, zoveel als ik erin zit. Maar wat ik over de jaren geleerd heb is dat de metro's in het buitenland anders zijn, lees: veel beter. Dus ook zo in Barcelona.
Ook hier is het metronetwerk inmens groot, goed geregeld en vooral BETROUWBAAR, iets waar Amsterdam nog iets van mag leren. Maargoed, wij zwalkten over de drukke ramblas, nog steeds wennend aan de warmte, naar het dichtsbijzijnde metrostation. Hier lazen wij dat we even moesten overstappen bij Passeign De Gracia, nou dat was prima. Wat we toen echter ook snel leerden is dat overstappen in het buitenland iets anders is dan in Amsterdam, dit leerden we ook snel in Londen maar dat even terzijde. We kwamen aan bij Passeign de Gracia en gingen optimistisch opzoek naar de overstapplaats. We liepen door enkele gangetjes en over roltrappen tot we de hoek omgingen en werden geconfronteerd met datgene wat ons de rest van de vakantie grote angst inboezemde: De eindeloos lange gang die passeign de Gracia heeft om van het ene platform naar het andere platform te komen. Het was zo lang dat we het einde van de gang niet zagen. Daar stonden we dan, met nog enkele andere trosjes toeristen die radeloos de diepte van de gang instaarden. Een foto waard, we hebben er ook uiteraard kiekjes van genomen. Echter niet teveel want in die gang wil je niet lang blijven. We begonnen onze lange tocht door de eindeloze hal, we bleven staren naar het einde maar het kwam niet. We liepen door, verstand op nul, het zweet op ons voorhoofd, er werd niet gesproken, er werd niet gestopt, we liepen door tot we deze gang hadden overleefd.
Eindelijk kwam het einde inzicht, ik denk dat ik deze gang wel als enkele honderden meters kan inschatten maar als je er eenmaal uitkomt wordt je overspoeld door een gevoel van euforie en vrijheid. Je mag weer ademhalen en frisse lucht op je gezicht voelen, dan ben je weer blij. Dat was echt het enige nadeel van het metroverkeer in Barcelona. In de volgende metro begonnen we in te schatten wat de loopafstand tussen het metrostation en de sagrada Familia zou zijn. Zouden we het gebouw meteen zien of zouden we een eindje moeten lopen? We zien wel, dachten we, wij weten onze wel in grote steden wel te vinden. Nou dat was niet eens nodig.
We kruipten de trap op, kwamen buiten en het eerste wat we zagen was het inmense bouwwerk wat de Sagrada Familia is. We vielen spontaan in een slappe lach die enkele minuten voortduurden. Dit gebouw was niet te missen als je met een boing 747 over de stad zou vliegen dus ik denk dat we het vanaf de overkant van de straat ook wel te zien zou zijn. We gingen in de rij staan voor een kaartje, goh wat zijn die Euro's toch handig, nu wordt je telkens geconfronteerd met hoeveel geld je nu WERKELIJK uitgeeft. Buiten het continent Europa kan je dat nog fijn ontkennen en kan je makkelijk teveel geld uitgeven zonder daar je teveel zorgen over te maken. Maar binnen Europa wordt je constant met je neus op de feiten gedrukt: Alles is gewoon duur. Dat wil je dan niet weten, je bent op vakantie, het is toegestaan om als toerist genomen te worden, dat maakt deel uit van de ervaring, maar dat is nu prompt van je afgenomen.
We hadden de kaartjes en gingen het gebouw binnen. ' Het heeft geen dak' zeg ik verbaast. Mijn beste vriendin kijkt me verstoord aan. ' Nee lieverd, het is ook in aanbouw, weet je wel waar je bent'? Ik begin gemotiveerd in mijn boekje te bladeren terwijl mijn voorbereidde vriendin begint te vertellen over Gaudi en zijn modderkasteel. ' ooooo', zeg ik, dus het is nog niet af? ' nee schat, dat is het hele idee'.. ' o, jammer' zeg ik, ' ik had het dak we graag gezien'. ' Ja volgende keer weer' .We beginnen rond te lopen tot zover dat kan, na een kwartier hadden we hetzelfde rondje al 3 keer gedaan. Ik was niet blij, had ik hiervoor zoveel geld betaald? Begrijp me niet verkeerd hoor, De Sagrada Familia is prachtig, heel mooi om te zien, kan niet wachten tot het af is, maar ver kwamen we niet echt. We keken rond en zagen buiten een paar mensen in de rij staan. We gaan eropaf. Al snel bleek dat ze aan het wachten waren op de lift, de rij groeide intussen in een snel tempo verder. Dat haalde de motivatie weer iets omlaag. We keken elkaar aan, ' kan je ook naarboven zonder die lift'? Aha, viel ons op, je kan lopen, er was een donker gat in de muur waardoor allerlei mensen een trapje op verdwenen.
Ik had geen idee hoe lang dat trapje was en hoog dat ging. Het leek even een te wild plan om helemaal naarboven te lopen maar ik ben een Hollander en ik wil waar voor mijn geld, dus daar gingen we dan. Het trapje was smal, heel erg smal en heel erg rond. Na enkele treden begon het mij en menig ander mens al een beetje te duizelen. Het beste om te dan te doen is even stil te staan, maar dat bleek al snel geen probleem te zijn. Na de zoveelste bocht sloten we aan bij een rij mensen die blijkbaar wachtten op mensen voor hun, en die mensen wachtten op mensen voor hen enzovoorts enzovoorts.Dus het was even stilstaan. Voor mij stond een Amerikaans meisje met een grote Camera alles boven, onder en naast haar te filmen. Ze had de trap toepasselijk tot ' Swirley stares' omgedoopt. Ik hoorde regelmatig ' And we are going up some more swirley stares' . En af en toe dus stilstaan. Maar ik verveelde me niet, ik had een Camera en ik had een vriendin die ik lastig kon vallen dus ik vermaakte me prima. Ook stond de muur volgekalkt met teksten van andere mensen die daar hebben staan wachtten, jaren en jaren, geschiedenis van alle rijen in de Sagrada Familia. ' Mike was here' zag ik in het zwart op de muur staan. Natuurlijk was ' Mike' daar, het zou raar zijn als er in die jaren geen 'Mike' voorbij was gekomen. Ik vroeg mij af, wie komt er op het idee om een pen mee te nemen naar de sagrada familia en dan ook echt iets op de muur te gaan schrijven? Net als vroeger op de middelbare school, als je naar de wc ging stonden de deuren standaard vol met allerlei teksten en tekeningetjes. Uiterst amusant maar dan bedenk ik mij al snel, welk verveeld persoon neemt een stift mee naar de wc? Dat is echt even een stap die mij volledig ontgaat, maar he, op dat moment biedt het mij entertainement dus ik zal er verder mijn mond over houden.
We liepen langzaam verder de trapjes op en ik begon mij steeds meer af te vragen hoe lang deze trap nu precies was. Toen begon het mij ook te dagen dat we daarna ook nog naar beneden moesten. Motivatiepeil zakt weer wat omlaag. De rij begint weer te bewegen en we gaan steeds hoger de toren in. Na ongeveer 3 kwartier tot een uur zijn we boven in de toren. Daar mag je even 5 seconden genieten van het uitzicht voordat je weer mag oversteken naar de andere toren om weer naar beneden te lopen. Het uitzicht was erg mooi, je kan de hele stad zien, je hebt mooi uitzicht over de kust en angst bekruipt je naarmate je het bruggetje over gaat. Ik mocht de foto's nemen aangezien mijn wederreishelft even werd genomen door een gevoel van hoogtevrees.
Nadat we het bruggetje hadden we overgestoken begonnen we weer aan een lange reis van 'swirley stares' naar beneden. Dit keer ging het een stuk sneller. Ik merkte echter wel snel dat naar beneden lopen mij iets minder lag dan naarboven lopen. Regelmatig ging mijn voet daar waar ik hem niet wilde en kon ik stuiterend het trappetje af gaan. Maar dan was mijn wederreishelft daar om als concentratiepunt te fungeren. het trappetje begon weer te duizelen en je raakt in een soort trance als je even niet oplet, erg amusant, vooral voor diegenen die iets hebben met kleine ruimtes en angstaanvallen, dan moet je daar vooral echt even een bezoekje aan brengen.Je voelt je ook een ware held als je eenmaal de uitgang vind. Dan kijk je trots richting de mensen die in de rij staan voor de lift ' Ik heb de trap genomen, ben ik niet goed?'. Ja, ik was waarlijk trots op mijzelf en mijn reisgenoot, wij hadden als goede Hollanders alles eruit gehaald wat erin zat, we faced the swirley stares dead on and we survived.
Zijn wij niet geweldig?
Hurray!
heilige familie
